Enkele jeugdherinneringen aan Stropersbos...

Ik was nog een jong schoolkind in de late jaren ‘70 toen mijn opa, verkleed als Sinterklaas, op een koets uit het Stropersbos gleed. Het was een winterse Sinterklaasdag, de sneeuw kleefde aan alle takken en lag dik bezaaid op de grond. Alle kinderen uit de Sint-Pietersnieuwstraat liepen de koets uitgelaten tegemoet. Spijtig genoeg mocht ik er niet bij zijn die dag omdat ik de stem van mijn opa zou herkennen, maar van de foto’s en verhalen weet ik dat het een speciale dag moet geweest zijn voor de kinderen van de straat die uitmondt in het Stropersbos.
In die tijd was er nog geen sprake van het geasfalteerde fietspad dat grenst aan het Stropersbos. Nee, het oude treinspoor lag er nog en wij fietsten naast de treinbilzen of balanceerden op de sporen. Af en toe viel één van de buurjongens op de sintels en het was op de tanden bijten als de steentjes er nadien één voor één moesten uitzweren. De netels prikten onze benen tijdens het voorbijfietsen, maar dat gaf niet, want zo was dat nu eenmaal. En tot op de dag van vandaag heet dat fietspad nog altijd “de spoorweg” voor mij. Net zoals één van de dreefjes, dat uitkomt op de spoorweg, nog steeds “de koekoek” heet.
Aan het begin van het Stropersbos lag ons crossparcours. Een rechthoek putten en heuveltjes waar we naar hartelust konden racen met onze BMX of gewone kinderfiets die ook voldeed. In de zomer speelden we tot ’s avonds laat politie en boef in dat eigenhandig gegraven crossparcours. De muggen konden ons niet deren. Dat crossparcours is niet meer, van het door ons platgereden pad is nu niks meer te zien.
In augustus was het tijd om braambessen te plukken. Achter “de bank”, die er trouwens nog altijd staat maar ondertussen werd gemoderniseerd -de eerste bank die je tegenkomt als je vanuit de Sint-Pietersnieuwstraat het bos inwandelt-, vond je grote braamstruiken. We kwamen thuis met een volle emmer en ik was altijd teleurgesteld dat er maar 1 of 2 potjes confituur konden gemaakt worden van een hele emmer bramen, uren plukken en armen en benen vol schrammen. Maar dat vergaten we meteen als we de lekkerste confituur ooit proefden.
We hebben vaak kampen gebouwd tussen omgevallen bomen of struikgewas. Begin 1990 raasde een enorm hevige storm over België die ook serieus huis hield in het Stropersbos. Zo had ik het bos nog nooit gezien: overal lagen ontwortelde of geknakte bomen. Het was behoorlijk spannend om tussen al die bomen en takken door te kruipen. We zaten uren te babbelen op een omgevallen eik.
Dit zijn enkele jeugdherinneringen aan het Stroopersbos. Hoeveel kinderen kunnen zeggen dat ze een bos in hun achtertuin hadden om in te spelen?

Lies Van de Velde